In 2006 begon ik als zelfstandig adviseur en interimmanager in zorg en welzijn. Ik bracht een flinke hoeveelheid professionele bagage mee: als pedagoog, personeelsadviseur, logistiek manager, organisatieadviseur en sectormanager in de jeugdzorg.
Maar er is ook andere bagage.
Mijn ervaringen als mens en als moeder van een groot samengesteld gezin met zes kinderen, van wie de jongste ernstig meervoudig beperkt was. Ervaringen die mijn kijk op zorg, organiseren en veranderen minstens zo sterk hebben gevormd.
Dit jaar vierde ik dat ik al twintig jaar zelfstandig ondernemer ben. Een mooi moment om niet meteen door te gaan, maar om ruimte te maken. Ik nam een sabbatical.
Ik wilde stilstaan na een aantal heftige levensgebeurtenissen. Nadenken over de levensfase waarin ik nu zit en over de betekenis die ik de komende jaren wil hebben. In mijn werk, in de maatschappij en voor anderen. En ik wilde mezelf een misschien wel net zo belangrijke vraag stellen: waar word ik zelf gelukkig van?
Van dat stilstaan kwam uiteindelijk niet zoveel terecht.
Ik volgde een schrijfcursus in Turkije. Trok met tent en hond een maand door Italië. Reisde als kok en reisbegeleider mee met een groep fietsers in Frankrijk. En liep een huttentocht in Oostenrijk met een van mijn dochters, mijn zus en haar dochters.
Achteraf zit daarin misschien precies het antwoord dat ik zocht.
Ik wil in beweging zijn.
Dat geldt ook voor mijn werk. Ik wil mijn ervaring en energie blijven inzetten, maar gerichter kiezen waar ik dat doe. Daarbij houdt één vraag me in het bijzonder bezig.
In de zorg wordt veel veranderd. Nieuwe structuren, programma’s, werkwijzen, samenwerkingsvormen en plannen volgen elkaar op. Maar al die veranderingen leiden lang niet altijd tot daadwerkelijk andere of betere zorg en ondersteuning voor cliënten.
Hoe zorgen we ervoor dat dat wél gebeurt?
Daar wil ik de komende jaren aan werken.
Daarover binnenkort meer.