Eng in de betekenis van smal. Maar misschien ook wel eng…
Vrijdagavond. Patiënten en specialisten van het Slotervaart Ziekenhuis zitten aan tafel bij Pauw. De specialisten vertellen dat zij niet meer opereren maar druk bezig zijn om hun patiënten over te dragen naar andere ziekenhuizen, zodat hun behandeling door kan gaan. “Alles zou geregeld worden, werd gezegd in de media, maar dat bleek absoluut niet geregeld te zijn, dat moesten wij allemaal zelf doen”.
Eerder dezelfde week. Medewerkers van hetzelfde ziekenhuis worden geïnterviewd. De teneur van het verhaal is dat de zorgverzekeraars de boosdoeners zijn. En misschien ook nog wel anderen, maar in ieder geval niet de professionals. Want die zijn natuurlijk niet verantwoordelijk voor de financiële resultaten en de beleidskeuzes.
De professionals in deze voorbeelden hebben een smalle opvatting van hun taken en rollen. En dat is jammer. Waarom zou je, als je ergens werkt, niet verantwoordelijk zijn voor de financiële resultaten? Jouw patiënten, maar ook je eigen baanzekerheid en je eigen inkomen zijn immers afhankelijk van een goede bedrijfsvoering. Juist professionals kunnen vanuit de praktijk adviseren over wat nog beter kan én daar zelf handen en voeten aan geven. En wie anders dan jij als professional is echt in staat om een goede overdracht te doen voor je patiënten? Je manager? De bestuurder? Natuurlijk niet.
Of in het Slotervaart Ziekenhuis de professionals op een goede manier betrokken waren bij de problemen en de oplossingen weet ik niet. Maar ik pleit er voor dat professionals hun nek uitsteken, en hun professionaliteit werkelijk ten dienste laten zijn van hun patiënten én van de organisatie waar zij werken. Daar is voor nodig dat we onze oude overtuigingen over organiseren laten varen. De zegen komt niet van boven. In succesvolle organisaties doen professionals, managers, patiënten, ondersteuners en stakeholders het samen. Niet alleen in de inhoud, maar ook in hoe je dat duurzaam organiseert.
Wil je de uitzending van Pauw terugkijken, kijk dan hier.