De komende maanden schrijf ik een boek over onze dochter Veerle. Ze was ernstig meervoudig beperkt, maar vooral ons lieverdje. De zorg voor Veerle was niet altijd eenvoudig. We hebben veel goede zorg meegemaakt, van betrokken professionals die haar én ons zagen en begrepen wat er nodig was. Maar we hebben ook ervaren dat het ingewikkeld kan zijn om goed samen te zorgen. Dat het lastig kan zijn om elkaar echt te verstaan. En hoe belangrijk dat juist is als iemand zelf niet met woorden kan vertellen wat hij of zij wil of nodig heeft. Daarover wil ik schrijven.
Het boek is bedoeld voor zorgstudenten en professionals in de zorg. Aan de hand van onze ervaringen met Veerle ga ik verkennen wat goede zorg eigenlijk is. En wat er nodig is om die zorg samen met naasten vorm te geven. Niet om te vertellen hoe het moet, maar om vragen op te roepen, het gesprek aan te gaan en samen te leren.
In het boek komen mijn ervaringen als moeder en mijn professionele kennis als pedagoog, coach en manager in de zorg bij elkaar. Dat geldt ook voor de workshops en trainingen die ik over dit thema geef. Ik doe dat graag. Juist omdat ik merk hoeveel er te leren valt als we de verschillende perspectieven bij elkaar brengen. Zo’n workshop is overigens heel waardevol om in organisaties samen met ouders en professionals te doen!
Wat betekent goede zorg voor iemand die zelf nauwelijks kan vertellen wat hij nodig heeft? Hoe leer je iemand echt kennen? Wat weten naasten wat professionals niet weten, en andersom? En hoe zorg je ervoor dat samenwerken meer is dan elkaar informeren? Het zijn vragen die me al heel lang bezighouden. En waar ik de komende maanden verder over ga nadenken en schrijven.
Op vrijdag 27 november ben ik bij het EMB-congres, waar ook het thema samenwerken centraal staat. Ik kijk ernaar uit om anderen te ontmoeten die zich met deze vragen bezighouden. Misschien zien we elkaar daar. En wil je meer weten over de workshops? Neem dan even contact op!